تعریفی کوتاه از حداکثر اکسیژن مصرفی در ورزش

کل اکسیژن مصرفی در هر دقیقه از فعالیت را می توان بر حسب لیتر اندازه گیری کرد به هر حال ، با توجه به اختلافات فردی از نظر اندازه ، این ارزش به طور مطلق به وزن بدن باید بیان شود .توجه داشته باشید که با تقسیم کل اکسیژن مصرفی ( میلی لیتر ) بر وزن بدن ( کیلوگرم ) ، مقدار اکسیژن موجود برای هر واحد از وزن بدن را می توان تعیین کرد . این واحد به صورت میلی لیتر اکسیژن در هر کیلوگرم از وزن در هر دقیقه بیان میشود که به صورت خلاصه به صورت « میلی لیتر / کیلوگرم در دقیقه ( ml/kg/min ) نوشته میشود . مقدار حداکثر اکسیژن مصرفی ، نشان دهنده آن است که برای هر واحد از وزن بدن چه مقدار اکسیژن وجود دارد و بدین صورت می توان کار بیشتری را قبل از خسته شدن انجام داد .

حداکثر اکسیژن مصرفی به این موارد بستگی دارد :

 

- تهویه ریوی : حجم هوایی است که در هر دقیقه وارد شش ها میشود .

 

- انتشار ریوی : توانایی اکسیژن و گاز کربنیک در تبادل بین غشای ریوی و خون میباشد .

 

- انتقال گازها : توانایی خون جهت حمل اکسیژن به عضلات و گرفتن گاز کربنیک از آنها .

 

- برون ده قلبی : مقدار خونی که در هر دقیقه می تواند گردش کند .

 

- پخش برون ده قلبی : توانایی بدن برای رساندن خون به عضلات فعال .

 

- حالت فیزیولوژیکی عضلات : توانایی عضلات برای استفاده از اکسیژن .

 

با شرکت منظم در تمرینهای خوب هوازی ، فرد می تواند حداکثر اکسیژن مصرفی را تا ۳۰ درصد افزایش دهد، این بستگی به سطح آمادگی جسمانی اولیه دارد .با تمرین تغییرات زیر در بدن صورت می گیرد :

- مقدار هموگلوبین خون افزایش می یابد .

- چون قلب قوی شده و کارآیی اش زیاد می شود ، در نتیجه حداکثر برون ده قلبی نیز افزایش می یابد .

- افزایش در مقدار و اندازه مویرگها ، باعث تغییرات موثری در تبادل گازها می شود که این خود باعث می گردد تا به عضلات اکسیژن بیشتری برسد .

/ 2 نظر / 133 بازدید

سلام اگر ممکن هست راجع به نحوه محاسبه vo2max و کاربرد ان در تعیین منبع انرژی هم توضیح بنویسید

الهام

جالب بود!